San Lorenzo A Marmolada Asturiana

LOCALIZACIÓN

Situado en pleno corazón da montaña, comunica os vales de Teverga e Somiedo a través da AS-265

ALTIMETRÍA

BALANCE

-Identidade Propia - 1 fonte sola - como esperiencia nunca pasei tanto calor

DESCRIPCION

Antes de comezar coa descrición do Porto de San Lorenzo, teño que advertir que esta non vai ser totalmente obxectiva. O día que tiven a oportunidade de subilo, o termómetro chegou a marcar uns 42 °C, unhas condicións extremas que fixeron que a ascensión fose moito máis dura do habitual e que, inevitablemente, marcasen a miña percepción deste porto. Por iso, cando penso en San Lorenzo, non só lembro as súas fortes pendentes e a súa espectacular paisaxe, senón tamén a calor sufocante que me acompañou durante toda a subida.

A subida comeza en San Martín de Teverga, tomando a estrada en dirección a Somiedo e deixando atrás o desvío cara ao Porto de Ventana. Os primeiros quilómetros poden resultar enganosos. A pendente é relativamente levadía e permite avanzar con certa comodidade mentres a estrada vai gañando altura pouco a pouco. Porén, a medida que nos achegamos a Quintanal e Villanueva, a inclinación aumenta e comeza a quedar claro que o máis difícil aínda está por chegar.

Tras superar Villanueva aparece un pequeno descanso que marca practicamente a fronteira entre as dúas caras do porto. Ata aquí, San Lorenzo pode parecer simplemente unha subida esixente; a partir deste punto transfórmase por completo. A estrada érguese de maneira brusca e comeza un tramo de varios quilómetros no que as pendentes próximas ao 10 e ao 11 % se converten na norma e os descansos practicamente desaparecen.

É precisamente esta segunda metade a que lle deu fama ao porto. As longas rectas permiten ver a estrada debuxada sobre a ladeira moitos metros por riba de nós, unha imaxe tan espectacular como intimidante cando aínda queda bastante desnivel por superar. Aquí convén esquecerse das présas, utilizar un desenvolvemento cómodo e atopar un ritmo que poidamos manter, porque a continuidade da pendente castiga moito máis ca unha rampla illada.

Segundo nos achegamos á braña de Tuiza, o trazado comeza a gañar curvas e aparecen algunhas das mellores panorámicas de toda a ascensión. As montañas de Teverga ábrense ao noso redor e, nos días despexados, as vistas compensan en parte o esforzo. Pero aínda queda o peor. Nos quilómetros finais atopamos sectores por riba do 12 % e ramplas que roldan o 14-15 %, xusto cando as pernas xa acumulan boa parte do desgaste da subida.

As últimas curvas de ferradura achégannos lentamente ao alto. Aínda que o cumio parece estar ao alcance da man, a pendente continúa castigando case ata o final. Só nos últimos metros a estrada comeza a suavizarse e permite gozar da chegada ao Porto de San Lorenzo.

San Lorenzo por Teverga é un porto que non necesita unha altitude extraordinaria nin unha lonxitude interminable para impoñer respecto. A súa verdadeira dificultade está na constancia dos seus quilómetros finais, onde as pendentes de dúas cifras apenas conceden tregua. Por esa combinación de dureza, paisaxe e carácter montañoso chegou a compararse con ascensións moito máis famosas, ata recibir o alcume da “Marmolada asturiana”.

Unha subida espectacular e esixente, desas que obrigan a medir moi ben as forzas e que fan que alcanzar o cumio teña un sabor especial.

MAPA